?

Log in

Nederlandstalige Literatuur [entries|friends|calendar]
Nederlandstalige literatuur

[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

Wilfried de Jong - De opheffing van Bob [13 Apr 2009|02:09pm]

gerbie


Wilfried de Jong – De opheffing van Bob

Een exclusieve uitgave van de Bijenkorf. Waarom Wilfried de Jong daaraan meewerkt weet ik niet, misschien dat hij een mooi pak mocht uitzoeken? Het boekje was niet duur, al kocht ik het eigenlijk maar voor 1 van de 4 verhalen. Twee stonden er al Aal, een stond in de De linkerbil van Bettini, twee boeken die ik allebei al gelezen heb.

Desalniettemin, ondanks dat ik het eigenlijk geldklopperij vind en dit boekje nooit had mogen verschijnen in deze vorm, zijn de verhalen wel erg leuk. De Jong is een begenadigd schrijver, wat natuurlijk bekend is bij de echte fan, terwijl de televisiekijker het zal vermoeden, wie kijkt er anders zo poëtisch naar sport als De Jong in Holland Sport?

Leuk boekje dus toch wel.

Quote: “Hij eindigt bij de laatste reportage van vorige week: twintig glazenwassers die zonder dat ze het van elkaar wisten op dezelfde dag de ruiten van de voorkamer zeemden. Hij heeft nog de hele dag om de foto’s van de zandverschuiving in te plakken.” (Blz. 79)

Nummer: 09-011
Titel: De opheffing van Bob
Auteur: Wilfried de Jong
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 80 (2299)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-8531-002-0

doorbladeren

Ayaan Hirsi Ali - Mijn vrijheid [17 Dec 2008|10:48pm]

gerbie

08073Ayaan Hirsi Ali – Mijn vrijheid (08-073)

Politiek interesseert me. Misschien ooit iets voor mij, al heb ik voorlopig andere dingen aan mijn hoofd, zodat de tweede kamer het na 2011 toch nog even zonder mij zal moeten doen. Hirsi Ali is een fascinerende persoonlijkheid. Bijna vijf jaar geleden begon ik een nieuwe serie stukjes over politici die afgeschaft moesten worden. Zij kreeg de eer om deel 1 aan haar opgedragen te zien. Na deel 2 stopte ik met die serie overigens, aangezien zowel Hirsi Ali als Wilders steeds prominenter werden. Waarschijnlijk niet omdat mijn verhaaltjes ergens op een server in California stonden, maar mijn pleidooi hielp in ieder geval niet.

Hirsi Ali had dus het nadeel van de twijfel toen ik met dit boek begon, overigens ook weer een leuk geschenk van mijn zusje. En ik moet zeggen dat ik onder de indruk was van haar relaas. Hoofdstukken lang beschrijft ze openhartig haar jeugd met een politicus als vader die vaker niet dan wel in de buurt was, met een extreem religieuze moeder die niets liever wilde dan lieve Ayaan op laten groeien tot goede moslima. Zelf werd ze in haar tienerjaren ook steeds strenger in de leer en liep ze in Nairobi, waar ze toen naar toe gevlucht waren, met hoofddoek over straat en volgde Koranlessen.

Het is een schrijnend verhaal. Meerdere keren moet ze een land verlaten (Somalië, Saudi Arabië en Nigeria), nooit is ze ergens op haar gemak. Ze wordt door haar clan, erg belangrijk bij Somaliërs, geholpen, maar tegelijkertijd ook extreem in de gaten gehouden. Een verhaal over haar besnijdenis, over discriminerende Arabieren, een verscheurd land waarin ze niet meer kan wonen, sociale controle en onbegrijpelijke familieclans. Een verhaal dat normaal gesproken de hoofdpersoon, lijdend onder de vele negatieve invloeden, opgroeiend zonder mogelijkheden, veel sympathie moet opleveren. Het lukt mij echter niet.

Wanneer aan het eind van haar tienerjaren de jonge Ayaan onder het toezicht van moeders wegvlucht uit Nairobi komt de Ayaan naar boven zoals wij haar veel later hebben leren kennen. De opportuniste. Ze trouwt in het geheim, maar ziet haar man na een niet erg geslaagde huwelijksnacht (te veel informatie kan ook) naar het buitenland vertrekken, waarna zij verder leeft alsof er niets gebeurt is, zodat haar familie niets over haar huwelijk weet.

Halverwege het boek is er het verhaal over haar vader die een goede echtgenoot voor haar heeft gevonden, Ayaan wordt, zoals het een goed moslimmeisje overkomt, uitgehuwelijkt. Haar toekomstig echtgenoot is opgegroeid in Canada en haar vader ziet een goede toekomst voor zijn dochter. Ayaan is niet eens aanwezig op haar eigen huwelijk. “Op een islamitisch huwelijk is noch mijn handtekening noch mijn aanwezigheid nodig”.

Ook huwelijk nummer twee is natuurlijk gedoemd te mislukken. Maar het is wel een kans voor haar om het land, het continent, de cultuur, de eeuwige controle, te ontvluchten. Via Duitsland komt ze in ons land terecht, waar ze zich als vluchtelinge meldt. Haar echtgenoot in Canada zal haar niet meer zien, haar familie in Duitsland ook niet. In Nederland bouwt ze een nieuw bestaan op.

Ook hier is het niet eenvoudig voor de jonge Ayaan. Ze leert snel Nederlands, woont zelfstandig, krijgt een permanente verblijfsvergunning en gaat studeren. Voor het eerst wordt ze ook geconfronteerd met de typisch Nederlandse bureaucratie. De decaan in Leiden adviseert haar om haar studie HBO-MW te vervolgen, politicologie zou wel eens zwaar kunnen zijn voor haar, ook de kans op werk was groter met HBO. Maar eigengereid als ze is, gaat ze tegen alle adviezen in toch met haar universitaire studie beginnen.

AyaanZe heeft Nederland in een paar jaar tijd goed leren kennen, ze vergelijkt de cultuur continu met de cultuur waarin ze is opgegroeid, de islam is voor haar steeds verder weg, de verworven vrijheid in het liberale westen past haar goed. Ze verdient geld naast haar studie door te tolken voor de vreemdelingenpolitie, ze leert mensen kennen, ze gaat op zoek naar een felbegeerd papiertje: een Nederlands paspoort.

De openhartigheid die het eerste deel van het boek zo duidelijk kenmerkt, is dan al lang verdwenen. Ze weet dat ze heeft gelogen om een verblijfsvergunning te krijgen en ziet al snel mogelijkheden om te slagen in het vreemde land. Om dan achteraf in je autobiografie weer te verklaren hoe veel je met voorbedachten rade op weg was naar een positie die macht en geld opleverde, past weer niet in het zielige verhaal. Ambitie is goed, maar je moet er niet te veel voor uitkomen, zeker niet toegeven dat je ten koste van veel, zo niet alles, de top wil bereiken.

De stap van achtergrond bij de Wiardi Beckman stichting (bij de PvdA horend), naar de voorgrond als kamerlid voor de VVD is voor mij weer bewijs van opportunisme. Niet haar principes, niet haar ideeën bepalen haar toekomst, maar de mogelijkheid, de kans die ze per ongeluk in haar schoot geworpen krijgt. Ze merkt al snel dat ze als ex-moslim in de publiciteit simpel kan scoren. Want ook al heeft ze vele redenen om de godsdienst te verachten, de manier waarop ze dat doet in de landelijke spotlights kan volgens mij alleen maar ingegeven zijn door een ongeëvenaarde ambitie, waardoor ze ook tijdelijk verblind is, de consequenties van haar woorden en daden compleet negerend. Juist zij, die de Islam en haar aanhangers van zo dichtbij kent, had moeten weten dat de provocerende manier waarop ze carrière maakt, niet goed zal vallen bij dierbaren, maar zeker ook niet bij de minder tolerante extreem godsdienstigen die er niet voor terugdeinzen om geweld te gebruiken om afvalligen zoals zij terug in het gareel te krijgen.


SubmissionDe episode met Submission, samen met Theo van Gogh, is daarvan een goed voorbeeld. De filmmaker nauwelijks kennend, beginnen ze gezamenlijk aan een avontuur waarvan ze geen idee hebben waar het hen zal brengen, behalve dan dat ze zeker weten dat publiciteit gegarandeerd is. Met weinig voorbereiding, zonder dat ze elkaar goed kennen, produceren ze al een snel een korte film die de wereld deed opschrikken. Missie geslaagd, lijkt het dus. Behalve dan dat er een idioot zo beledigd was dat die zijn eigen leven opofferde om Van Gogh te vermoorden. Ayaan duikt onder en brengt vooral veel tijd door in een motel op het platteland van de Verenigde Staten. In haar ogen heeft ze gelijk gekregen. De Islam is intolerant. Dat ze dat ook vooraf had kunnen weten en dat ze Van Gogh in haar opportunisme meesleepte, met diens tragische dood als gevolg, is iets wat ze nooit zal toegeven.

Ik weet ook heel goed dat geen voetbalsupporter het recht heeft om mij zelfs maar aan te raken, maar wanneer ik in de Kuip ga staan met een Ajax shirt aan, Ajax liederen zingend, tussen de hardcore Feyenoord hooligans in, dan weet ik ook dat ik de volgende dag geen brood hoef te smeren. Sommige dingen zijn nu eenmaal zo, provoceren kan soms best nut hebben, maar je kunt ook te ver gaan.

Uiteindelijk kiest Ayaan er voor om de tweede kamer te verlaten. De rol van voormalig bondgenote Rita Verdonk is hierin overigens niet één om trots op te zijn. Amerika is ineens het beloofde land. Ik kan niet zeggen dat ik haar mis. Zelfoverschatting lijkt me duidelijk. Voltaire heeft ze voor ogen, al heeft ze niet het lef de directe vergelijking te maken.

Al met al heb ik me heerlijk kunnen ergeren aan dit boek, het heeft zijn nut zeker bewezen. Mijn vooroordelen werden niet alleen bevestigd, het kleine beetje sympathie dat ze op basis van haar vluchtelingverhaal had verdient, is ze ook kwijtgeraakt. Daardoor een goed boek. Dat wel.

Quote: “Het was bijna niet doorgegaan. Theo wilde dat ik het script zodanig zou inkorten dat er vijf minuten zouden overblijven; ik bleef vasthouden aan toen. Hij werd kwaad en schreeuwde:”Ik ben hier niet alleen om jou te helpen je jeugdtrauma’s te verwerken!” (Blz. 387)


Nummer: 08-073
Titel: Mijn vrijheid
Auteur: Ayaan Hirsi Ali
Taal: Nederlands (Orig.: Engels)
Jaar: 2006
# Pagina’s: 448 (14975)
Categorie: Politiek
ISBN: 90-457-0112-X

doorbladeren

Leon de Winter - Serenade [07 Dec 2008|08:26pm]

gerbie




Leon de Winter – Serenade (08-069)

Meerdere boeken van Leon de Winter staan er bij mij in de kast. Mijn moeder las er onlangs weer een van de bibliotheek. Zij prees de schrijver uitgebreid. Ik had nog nooit een boek van hem gelezen. Maar mijn oordeel over hem was niet gunstig. Opiniestukken in diverse kranten, optredens in praatprogramma’s op televisie, een boek van zijn vrouw Jessica Durlacher, het werkt allemaal in zijn nadeel.

Maar goed, die boeken staan niet voor niets op mijn plank, achter Paul Theroux, Umberto Eco en voor Joost Zwagerman, daarbij wil ik mij niet laten leiden door vooroordelen. Ik besloot het toch maar eens te proberen. Voor de zekerheid niet meteen een dikke pil, maar een dunnetje, om te beginnen. Serenade, uitgegeven ter gelegenheid van de boekenweek 1995 paste precies. Na 13 jaar stofvangen mocht het zo ver komen.

Ruim negentig bladzijden later ben ik er nog steeds niet uit. Het boek is uit, maar mijn oordeel is niet bekend. Mijn vooroordeel werd niet bevestigd, maar ook niet tegengesproken. Het verhaal over de moeder van Ben Weiss die op oude leeftijd, nog steeds reislustig, aan een nieuwe relatie begint en ineens compleet van de aardbodem verdwenen lijkt, leest eenvoudig, is ook wel boeiend, maar raakt me net niet genoeg. Ik kon het boek rustig opzij leggen om dan een dag later weer een paar bladzijden te lezen. Ik ben geen een keer verrast, op het verkeerde been gezet. Ik kwam geen literaire hoogstandjes tegen, geen zin die zo op een T-shirt kan.

Volgens mij kan er maar één conclusie zijn. Ik moet mijn oordeel opschorten, tot ik daadwerkelijk een van die dikkere boeken gelezen heb. Tot die tijd blijft De Winter gewoon die vervelende conservatieve eikel die waarschijnlijk goed kan schrijven, maar waarvoor ik geen bewijs heb.

Quote: “In jouw joodse wereld is het zo dat als ze erover praat, ze de oorlog nog moet verwerken, en als ze er niet over praat, ze de oorlog ook nog moet verwerken.” (blz.33)


Nummer: 08-069
Titel: Serenade
Auteur: Leon de Winter
Taal: Nederlands
Jaar: 1995
# Pagina’s: 96 (14088)
Categorie: Novelle
ISBN: 90-7433-616-7

doorbladeren

Herman Brusselmans - Vergeef mij de liefde [27 Nov 2008|07:32pm]

gerbie


Herman Brusselmans – Vergeef mij de liefde (08-065)


08065De hoofdpersoon van dit boek is als zo vaak de schrijver Herman Brusselmans. Dit spelletje speelt de schrijver vaak. Men herkent zonder problemen de auteur, zijn uiterlijk, zijn denkbeelden, zijn privé-situatie, het klopt allemaal. Maar tegelijkertijd is het natuurlijk een boek vol fictie. Achterop wordt het het eerste deel in de cyclus ‘Iedereen is uniek behalve ik’ genoemd. Brusselmans wordt her en der in het boek geconfronteerd met het verbod dat één van zijn boeken trof. Feiten, fictie, het maakt allemaal weinig uit als je Brusselmans leest.

Als zo vaak is de liefde de schrijver de baas. Naast zijn vrouw is er altijd een ander meisje. Is hij verliefd of wil hij graag dat er iemand verliefd op hem is, het blijft altijd lastig om te begrijpen. Hij beschrijft het hele verhaal natuurlijk op zijn eigen onnavolgbare manier, onderkoelde humor en bot sarcasme wisselen elkaar af, net zoals bruut geweld en geweldige terderheid stuivertje wisselen in het verhaal.

Zelf heeft hij ook door dat het boek aan de lange kant is. Na honderd bladzijden lijkt de telling even niet meer te kloppen, maar de schrijver legt het al snel uit: “We slaan nu, bij wijze van grensverleggende literaire ingreep met inbegrip van een goed uitgekiende tijdmanipulatie, een kutpagina of vierhonderd over.” Later in het boek doet hij dit weer met 250 pagina’s. Daarbij is er de behoefte om bepaalde fragmenten toe te lichten via een foto achter in het boek. “Een fotografische impressie van die mensen is opgenomen op pagina 951 van dit boek”, lezen we op bladzijde 904.

De cafébezoekers van zijn nieuwe stamkroeg (De verzonken heuvel) zijn, ook als gebruikelijk, weer een bizarre combinatie zonderlingen, waar Showroom trots op zou kunnen zijn. Al heb ik me laten vertellen dat het niet per se fictie hoeft te zijn, omdat in elk Vlaams café dergelijke types te vinden zijn. Al met al weer een vermakelijke roman van de niet meer zo jonge Oppergod van de Vlaamse literatuur.

Quote: “Ik durf niet eens tegen onze nieuwe zanger zeggen dat hij eigenlijk niet past in Based on a True Story. Ik durf het niet. Nochtans ben ik de leider. Tjonge, ik ben de lulligste leider die ooit een rockgroep heeft geleid. Hoe is het mogelijk dat ik uitgegroeid ben tot zo’n loser? M’n verstand staat er stil bij.” (blz. 593)

Nummer: 08-065
Titel: Vergeef mij de liefde
Auteur: Herman Brusselmans
Taal: Nederlands (Vlaams)
Jaar: 2000
# Pagina’s: 954 (volgens telling), 304 (13274)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-461-4083-0

doorbladeren

Alexander Solzjenitsyn - Eén dag van Ivan Denisovitsj [12 Nov 2008|11:04pm]

gerbie




Alexander Solzjenitsyn – Eén dag van Ivan Denisovitsj (08-064)

Ik ben nog nooit in Rusland geweest. Helaas ook niet in de Sovjet Unie. Helaas, omdat ondanks alle fouten in het systeem, het land toch wel interessant was. Onlangs bezocht ik Estland, een jaar of vijftig onderdeel van dat ondertussen niet meer bestaande land. Ik las een boek over de Sovjet Unie.

Al sinds mijn studietijd lees ik graag boeken van Russische schrijvers. Dostojevski en Tolstoj werden twee decennia geleden al snel favorieten. Bij de beste boekhandel van Nederland, als het gaat om Russische boeken (te Deventer), kocht ik het boek van Solzjenitsyn een tijdje geleden. In Wordt Vervolgd, het blad van Amnesty International, werd het aangeprezen. Eerder dit jaar overleed de schrijver. Nog een extra reden om het boek eindelijk te lezen.

Een simpeler idee voor een boek kan overigens niet bestaan. Gewoon vertellen hoe een dag in een strafkamp in Siberië er uit ziet. Geen tierelantijnen, geen uitleg. Gewoon beginnen om vijf uur ’s ochtends, aan het eind van de dag eindigen.

Maar ondanks, of misschien wel juist dankzij die simpelheid, raakt het boek je al snel. De dag waarop natuurlijk gewerkt moet worden, ondanks de vrieskou, een temperatuur van dertig veertig onder nul blijkt geen uitzondering te zijn. Wat mij als leek op dit gebied vooral opvalt, zijn de tientallen, misschien wel honderden regels. Natuurlijk is een strafkamp een voorbeeld van een stuk maatschappij waar regels belangrijk zijn. Maar dat het zo ver gaat dat het maandrantsoen tot op de gram is bepaald, dat er op bepaalde plekken geen grondstoffen zijn, omdat de gevangen die achterover zouden kunnen drukken, terwijl ze wel nodig zijn voor het werk, het is allemaal moeilijk te bevatten. Maar naast alle formele regels, zijn er vooral extreem veel informele regels. Als ik dit voor mij doe, dan krijg ik ooit van jou weer iets terug. Ik sta in voor jou in de rij, dan krijg ik van jou een sigaret. Als jij mij helpt met het werk goeddoen, dan kon het werk morgen wel eens simpeler zijn. Onnavolgbaar allemaal.

Solzjenitsyn schreef dit boek natuurlijk stiekem in de toenmalige Sovjet Unie. Het werd dan ook eerst in het buitenland een succes, voor de illegale kopieën het hele land doorreisden. Nog onbegrijpelijker is het optimisme van de schrijver. Zijn gevoel voor humor. Ook dat valt bijna niet voor te stellen. Iemand die voor jaren naar Siberië gestuurd wordt en toch positief in het leven staat.

Prachtig boek. Mocht ik ooit de trein naar Wladiwostock nemen, dan moet ik maar een ander boek van hem meenemen.

Quote: “Dit spel werd iedere dag gespeeld: voor ze ophielden met werken raapten de gevangen stukjes afvalhout, stokken en gebroken latwerk op, die ze met eindjes touw of afgesleten bandjes bijeen sjorden, om ze op hun rug mee te nemen.” (Blz. 134)

Nummer: 08-064
Titel: Eén dag van Ivan Denisjov (Orig.: Odin den’ Ivana Denisovitsja)
Auteur: Alexander Solzjenitsyn
Taal: Nederlands (Orig.: Russisch)
Jaar: 1970 (Orig.: 1962)
# Pagina’s: 204 (12970)
Categorie: Literatuur
ISBN: 90-225-0318-6

doorbladeren

Wilfried de Jong - Aal [29 Oct 2008|05:18pm]

gerbie

 

Wilfried de Jong – Aal (08-061)

Geweldig theaterduo uit het verleden: Waardenburg en De Jong. De laatste rolde het televisiewerk in, via Sportpaleis de Jong werd het Holland Sport, samen met Matthijs van Nieuwkerk, tegenwoordig weer alleen. Tussendoor zagen we hem als de minnaar van Kim van Kooten in Evelien (weer jaloers), als presentator van het erg mooie, maar niet gewaardeerde Pakhuis de Jong en als schrijvend journalist her en der.

Wilfried de Jong is nog veel veelzijdiger dan dat. Hij schreef ook een bundel verhalen. Aal, zeven jaar geleden genomineerd voor de Debutantenprijs. Afgelopen winter, met oud en nieuw zag ik hem met zijn gezin in Venetië. Ik had hem wel willen zeggen hoe zeer ik zijn werk bewonder, dat ik al in de zalen zat toen hij met Martin van Waardenburg door het land tourde. Dat ik zijn reisaflevering vanuit Mexico in Topolessen gebruik, dat ik op de Gavia, tijdens een wintersportvakantie in Bormio, precies het tunneltje herkende waar hij stond tijdens de reconstructie van de wereldberoemde giro-etappe met Johan van der Velde en Erik Breukink. Dat ik ‘De linkerbil van Bettini’, zijn bundel sportverhalen (mijn recensie) in één ruk uitlas. Maar ik liet hem toch maar met rust. Zit hij vast niet op te wachten. Hij heeft ook recht op vakantie.

Zijn boek verdient veel waardering. Mooie verhalen. Zijn liefdes komen wel duidelijk naar voren. Jazz. Boksen. Tragiek. Ze komen terug in de verhalen van Aal. Het titelverhaal een mooi voorbeeld van de absurde humor die hem in het theater al goed uitkwam. Kors slikt tijdens het vissen een levende aal compleet in. Hij voelt het leven in zijn buik. Als dierenliefhebber doet hij er alles aan om het beest in leven te houden.

Het laatste verhaal ‘De overkant’ deed al snel een lampje branden. Achterin de verantwoording schrijft De Jong dat hij geïnspireerd was door een film, ik heb het idee dat hij het verhaal achter een waar gebeurd krantenbericht heeft geschreven. Voorspelbaar dus, maar daarom niet minder goed.

Ook ‘Big fat’ leent zich door zijn absurditeit voor verfilming in een sketchprogramma. ‘Vrouwenklank’ schrijf je als je in een auto zit en die mooie vrouwenstem op de radio hoort. Eenmaal thuis snel uitschrijven, het idee heeft zich allang onderweg gevormd.

Eigenlijk is elk verhaal de moeite waard, het erg korte ‘Zand’ is denk ik mijn favoriet. Maar misschien dat ik volgende week wel een ander verhaal zou kiezen. De Jong mag van mij meer verhalenbundels uitbrengen. Over sport of zoals deze compleet verzonnen. Het maakt mij niet uit.

Quote: “Eenmaal binnen begint de bezoeker van het openbaar toilet aan de wastafel. Immers, in de loop van de dag zijn handen veelvuldig in aanraking geweest met vieze leuningen, deurknoppen en handen van andere viezeriken. Let dus op: belangrijk! Handen zijn viezer dan uw apparaat en dienen dus voorafgaand aan de plas gereinigd te worden met een weinig zeep uit de houder.” (blz.120)

Nummer: 08-061
Titel: Aal
Auteur: Wilfried de Jong
Taal: Nederlands
Jaar: 2000
# Pagina’s: 159 (11953)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-417-0641-0
1 uitgelezen boek| doorbladeren

Jan Mulder - Iris [09 Oct 2008|10:06am]

gerbie

 

Jan Mulder – Iris (08-056)

Meestal houdt Jan Mulder het bij columns. Hij heeft overal een mening over en overal verstand van, dus is hij een gewilde gast in talkshows. Maar soms wil hij blijkbaar iets anders. Een roman dit keer dus. Al lijkt het meer een novelle.

Er lijken toch een aantal autobiografische elementen verwerkt te zijn in dit boek. De ex-topsporter Arend is de hoofdpersoon. Geen voetballer, maar een polsstokhoogspringer. Een van zijn zonen heeft een Noorse vrouw, zijn vrouw is een baken van rust in zijn leven. De jonge Iris is dat niet. Veertien is ze pas. Ze zet zijn leven even op de kop.

Iris is het verhaal van een vakantie op Mallorca met het hele gezin in de zomer van 2003. De actualiteit komt geregeld door het verhaal heen, Arend is een fanatieke krantenlezer. Beckham speelt een leuke bijrol door steeds in het nieuws te verschijnen. Arend heeft het niet makkelijk die hete zomer.

Leuk tussendoortje, maar niet heel bijzonder. Ik blijf meer fan van Mulder’s columns.

Quote: “Zij zijn zonen van het chattijdperk, spreken een andere taal, malen niet om een fout met d of dt. Wederkerend voornaamwoord en stomme e zijn voor hen onbekende begrippen, weetjes uit de Middeleeuwen.” (Blz. 46)


Nummer: 08-056
Titel: Iris. In de zomer van 2003
Auteur: Jan Mulder
Taal: Nederlands
Jaar: 2003
# Pagina’s: 188 (11102)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-234-1283-4
doorbladeren

Poolijs - Ruth Lasters [03 Oct 2008|03:35pm]

holyfant


Tussen alle opgelegde boeken van 1e bach Taal- en Letterkunde heb ik toch nog de tijd gevonden om het mij veelvuldig aangerade debuut van Ruth Lasters, "Poolijs", te lezen. De strakke, lege zwartheid van de cover is al een indicatie van wat je tussen de eerste en de laatste bladzijde zal vinden: niets.

Poolijs gaat over dolende zielen, die misschien af en toe elkaar tegenkomen maar steeds afketsen op elkaars ijskoude oppervlakte. De twee hoofdpersonages zijn Lucy, een intelligente maar compleet afgestompte jonge vrouw die haar leven vult met iPods op shuffle en schaatsen verhuren op de ijspiste, en Yves, een eeuwige student die zich traint in het mislukken en een vreemde obsessie heeft met geluid en stemmen, die hij kan oproepen in zijn adamsappel. De twee zijn een koppel, maar weten hoegenaamd niets van elkaar. In Poolijs praten zij, schijnbaar mét elkaar maar in werkelijkheid over elkaar, en komt de lezer steeds meer te weten over hun eigenaardigheden (hun mislukkingen, hun leegte). Een ander personage is Anka, een docente kunstgeschiedenis voor doven, die gelooft in het weinig weten van iemand (maar net op die manier heel veel weet van Yves). Het rigide schema van het boek wordt volgehouden tot het einde: de afwisseling van het standpunt van Yves en Lucy, met daartussen, in een ander lettertype (in een andere wereld), een kunstenaar die alleen staat op een ijsvlakte. Het ijs en de kou blijven stille, zwijgzame constanten in dit boek over leegte.

Het kan voor een lezer van Poolijs vervelend worden dat er niets schijnt te gebeuren, maar al snel kom je erachter waarom dat zo is. Het banale einde, het gladmaken van oppervlakkige ijskrassen in het leven van de personages, het zwarte gat - het draagt allemaal bij tot de impact van dit boek, dat ik ten zeerste aanraad aan iedereen die houdt en huivert van de menselijke vergankelijkheid.
doorbladeren

Peter van Straaten – Vader & Zoon houden vol, deel 7 [18 Sep 2008|11:47pm]

gerbie




Peter van Straaten – Vader & Zoon houden vol, deel 7 (08-051)

Boekenmarkt in Deventer. Eerste weekend van augustus. De grootste boekenmarkt van Nederland en ik was er nog nooit geweest. Ook wel verklaarbaar, want naast boeken is reizen een van mijn passies. En augustus is nu eenmaal de maand waarin ik een grote lange reis kan maken. En dan ook nog eens veel tijd om te lezen. De boekenmarkt schiet er dus bij in.

Dit jaar waren de omstandigheden anders, dus kon ik mijn hart ophalen, kilometers lang boekenkramen door de hele stad, een paradijs voor de boekenfan die ik ben. Het duurde een tijdje voor ik de juiste sfeer had. Ik word niet zo vrolijk van dure kunstboeken en goedkope Grisham pockets, maar uiteindelijk kon ik al snel de kramen vinden waar ik wel tijd aan moest besteden en welke ik meteen kon negeren.

Op zo’n markt is het voor mij net als in een tweedehandsboekenzaak of bij de Slegte. Eenmaal een boek gekozen, dan ga ik niet met slechts twee boeken naar huis. Dus de keus van het eerste boek is belangrijk. Uiteindelijk viel het mee en keerde ik met 6 boeken thuiswaarts, waaronder deze van Peter van Straaten. In de loop der jaren heb ik veel boeken van Van Straaten gelezen, vooral deze serie over Vader en Zoon uit de jaren zeventig blijft erg leuk. Benieuwd of de schrijver zich binnenkort ook nog moet verantwoorden bij de openbare hetze die momenteel heerst in ons land en moet uitleggen waarom zijn subversieve stripverhalen in de jaren zeventig tot geweld in de jaren tachtig hebben geleid.

Ik lees ze in ieder geval altijd weer met plezier. In de trein naar huis had ik het boek al uit. Op weg naar de volgende dus maar…

Quote:”Blij dat ik geen huisje buiten heb! Al die stakkers met hun tweede huis! Ieder weekend moeten ze erheen, want het is tenslotte betaald. Komen ze in een ijskoud, vochtig, schimmelend boerderijtje en kijken het hele weekend naar natte weilanden!! Als het niet mist!” (blz. ergens in het midden)


Nummer: 08-051
Titel: Vader & Zoon houden vol, deel 7
Auteur: Peter van Straaten
Taal: Nederlands
Jaar: 1977
# Pagina’s: 112 (9700)
Categorie: Humor
ISBN: 90-6012354-9

doorbladeren

Hafid Bouazza - Paravion [15 Sep 2008|12:53pm]

holyfant


Ik moet toegeven dat ik voordat ik "Paravion" kreeg als prijs voor literatuur bij het afsluiten van mijn laatste jaar humaniora nog nooit van Hafid Bouazza had gehoord. Dat neemt niet weg dat ik vanaf het eerste woord ("Luister.") hield van dit boek.

Paravion gaat over het (enigzins) fictieve 'Morea' en drie generaties die erin wonen en eruit wegtrekken - in deze tijd een herkenbaar fenomeen voor iedereen van ons. De Moreanen trekken naar het idyllische, betere Eden van de verre stad Paravion, die elke dag in de mirage zichtbaar wordt, om daar een beter leven op te bouwen. Paravion is een prachtig geschreven verhaal - Bouazza's beschrijvingen van de landschappen van zowel Morea als Paravion, maar vooral seksualiteit en liefde zijn werkelijk schitterend - dat evenwel naar het einde toe een beetje zwakker werd voor mij wegens de vele herhalingen, maar dat zeker lezen en herlezen en koesteren waard is. Het enige echt jammere vond ik dat de titel op de achterflap van het boek al helemaal uitgelegd wordt - terwijl dat uitdokteren net een mooi deel van het boek zou kunnen zijn.
3 uitgelezen boek| doorbladeren

Dutch Fanfics [13 Feb 2008|10:11am]
sjeekspeer
 Ik neem de vrijheid om reclame te maken voor een site die al een jaartje bestaat, maar helaas op sterven na dood is. Nederlanders zijn meestal goed in andere talen (klein landje, nietwaar?), maar ik wil een laatste poging wagen om de site waar Nederlandstalige fanfictie gepost kan worden te maken tot wat het hoort te zijn; een levendige community waar verhalen gepost worden en waar men kan discussiëren over de kunst van het schrijven met een fandom als inspiratie.
Zegt het voort!
                                                                       dutchfanfics

Ik verontschuldig me bij voorbaat als ik mijn boekje te buiten ben gegaan door dit hier te posten. 
Delete the entry if so.
doorbladeren

Josef Bor – Requiem Theresienstadt (06-032) [15 Jun 2006|06:30pm]

gerbie
Photobucket - Video and Image HostingJosef Bor – Requiem Theresienstadt (06-032)

Tijdens de tweede wereldoorlog wonen er in het getto van Theresienstadt vele joodse kunstenaars. Dirigent Rafael Schächter komt op een idee. Hij wil een orkest en een koor vormen om samen het Requiem van Verdi in te studeren. Het blijkt een strohalm te worden voor velen. Er is hoop, ze hebben een reden om verder te gaan. De dirigent weet op een gegevens zelfs de nazi’s zo ver te krijgen dat ze voor hun transporten rekening houden met de samenstelling van het orkest en koor.

Onvermijdelijk verliezen ze tussen repetities meerdere kunstenaars, is het zoeken naar solisten een zware taak, maar de dirigent heeft een dagvulling gevonden die hem helpt te overleven. De uitvoering wordt zwaar. De nazi’s, zelfs Eichmann is aanwezig, dwingen de muzikanten het requiem in te korten. Optreden voor hun beulen is een erg moeilijke taak.

Indrukwekkend verhaal, ik liep ooit in Theresin, zoals de plaats tegenwoordig (waarschijnlijk toen ook al wel) in Tsjechië heet. Ik probeer dan ook voortdurend het verhaal te plaatsen. Niet eenvoudig. Wat ook een stuk eenvoudiger zou zijn geweest is wanneer ik de muziek goed zou kennen. Vele stukken van het boek gingen geheel of gedeeltelijk langs me heen, omdat ik de betekenis van bepaalde stukken niet kan duiden. Jammer, ik denk dat het voor de echte klassieke muziekliefhebbers een erg mooi boek is.

Nummer: 06-032
Titel: Requiem Theresienstadt (Terezinske rekviem)
Auteur: Josef Bor
Taal: Nederlands (Oorspr.: Tsjechisch)
Jaar: 1963
# Pagina’s: 127 (5320)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-284-2152-1
doorbladeren

Dimitri Verhulst – Problemski Hotel (06-031) [14 Jun 2006|06:19pm]

gerbie
Photobucket - Video and Image Hosting

Ik had wel eens een verhaal gelezen van Verhulst, maar nog nooit een heel boek. Inspiratie voor dit boek kreeg de Vlaming toen hij zich enkele dagen liet opsluiten in een asielzoekerscentrum. Hij schreef er een reportage over. Maar de indruk bleek te groot om na het artikel verder te gaan. Vervolgens dit boek.

Via de ogen van een asielzoeker uit een fictief land zien we het leven in een asielzoekerscentrum. Alle bewoners zijn alleen maar bezig om te zien hoe ze een papiertje kunnen bemachtigen, of dat nu via de reguliere procedure of via een andere methode is. Zo niet, dan probeer je naar Engeland te vluchten.

Verhulst heeft een behoorlijk cynische hoofdfiguur neergezet. Het is een fictieve hoofdpersoon, de fotograaf die in eigen land niet meer kan fotograferen. Het is wel aannemelijk dat een fotograaf een goed beeld vormt van zijn omgeving, je inleven in de beroerde omstandigheden is niet al te moeilijk. Of het daadwerkelijk een paspoortindustrie is, weet ik niet. Maar het lijkt me dat Verhulst niet veel heeft verzonnen voor zijn boek, alleen de juiste gegevens gebruikt heeft. Van asielzoekers die ik ken, gesproken heb, is mijn beeld van een AZC in Nederland niet veel beter dan het Vlaamse AZC dat in dit boek centraal staat.

Het cynisme zit volgens mij niet in de asielzoeker, maar in een samenleving die nog steeds asielzoekers als criminelen behandelt, omdat ‘men’ denkt dat iemand vrijwillig zijn vrienden, familie en bezittingen achterlaat om elders een nieuw bestaan op te bouwen, wetende dat ze daar eigenlijk niet welkom zijn. Vluchtelingen zijn geen profiteurs, het zijn mensen. En in elke groep mensen zitten criminelen, watjes, profiteurs, weldoeners, klootzakken en schatjes.

Nummer: 06-031
Titel: Problemski hotel
Auteur: Dimitri Verhulst
Taal: Nederlands (Vlaams)
Jaar: 2003
# Pagina’s: 110 (5193)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-254-1978-X
doorbladeren

Toon Tellegen [21 Apr 2006|01:38am]

alexanag
Dag,
weet er iemand waar kun ik op het intenet werken voor volwassenen van Toon Tellegen vinden?
Bedankt.
1 uitgelezen boek| doorbladeren

Boudewijn Büch – Het ijspaleis (06-009) [07 Mar 2006|10:52pm]

gerbie
Image hosting by Photobucket

Boudewijn Büch – Het ijspaleis (06-009)

Deel drie uit de eilandenreeks van de veel te vroeg overleden auteur/verzamelaar/presentator/eilandfreak/rolling stonesfan/ poëet. Deze vierde editie van dit boek is, zoals bij zovele boeken van Büch een herziene uitgave. Dit boek gaat voornamelijk over een rots bedekt met ijs iets ten noorden van Antarctica.

Bouvet is de naam van het eiland, gekozen door de auteur, er circuleren meerdere namen in de literatuur, ook al is die literatuur niet echt uitgebreid. Büch heeft een poging gedaan om de bestaande bronnen uitputtend te behandelen, heeft daarvoor over de hele wereld bibliotheken en musea bezocht en via obscure veilingen stukken bemachtigd die hem weer wat informatie verschaffen over het rotsblokje met de bijnaam het ijspaleis. Hij heeft geen schijn van kans gehad er ooit te komen, al heeft hij op vele verschillende manieren pogingen gedaan, die meestal echter al bleven steken bij de correspondentie vooraf. Een troost; zoals de schrijver zelf al concludeerde op bladzijde 101: “Na de verloren dissertatie van Gerhard Engelmann vormen de bladzijden die de lezer in dit boek tot nu toe heeft leren kennen de uitvoerigste bijdrage die er ooit over de geschiedenis van Bouvetøya geschreven werd.”

Andere hoofdstukken van het boek gaan over spookeilanden, met als belangrijkste vragen: Bestaan ze nog en hebben ze ooit bestaan? Leuk om te lezen, tenslotte leeft de aarde en verandert de oppervlakte dus ook.

Büch was een van mijn favoriete programmamakers. Niet alleen zijn reisprogramma’s, ook zijn shows over zijn favoriete onderwerpen (Orbison, Holly, Library of Congress) waren prachtig. Ik heb ook vele van zijn boeken gelezen, niet allemaal even goed, maar zeker wel interessant. Zijn eilandenreeks is natuurlijk geweldig voor de reiziger in mij.

Nummer: 06-009
Titel: Het ijspaleis
Auteur: Boudewijn Büch
Taal: Nederlands
Jaar: 1993 (eerste druk 1985)
# Pagina’s: 242 (1122)
Categorie: Reisverhalen
ISBN: 90-413-3070-4
doorbladeren

Bart Chabot – Zand erover (06-005) [23 Feb 2006|11:09am]

gerbie
Image hosting by Photobucket

Bart Chabot – Zand erover (06-005)

Chabot trad op met zijn collega schrijvers Giphart en Bril in ons lokale theater. Het was een prachtige avond. Chabot is op een podium leuker dan menig cabaretier. Op zijn eigen onnavolgbare wijze vertelt hij over Brood, leest hij zijn verhalen voor en proclameert hij zijn gedichten.

Omdat ik alle 4 de biografieën over Brood al had, kocht ik een gedichtenbundel van hem. Na hun optreden signeerden ze alle drie. Na de handtekeningen van Bril en Giphart in hun boeken, bleek Chabot al verdwenen te zijn. “Hij houdt er niet zo van om te zitten wachten”, vertelde Bril mij en een andere wachtende. “loop maar naar achter, dat vindt hij niet erg.” Inderdaad bleek hij wel genegen om onze boeken van een krabbel te voorzien. Sterker nog, wij kwamen er al snel achter dat hij nooit een rol speelt. Ook nu, achter de schermen was hij net zo druk in woord en gebaar als op het podium en op de televisie. De gedichtenbundel werd van een persoonlijke opdracht voorzien, die 4 pagina’s in beslag neemt, zelfs dwars over de inhoudsopgave heen. Zo heb ik tenminste een uniek boek in de kast staan.

De gedichten hebben allemaal een link met de dood, zoals de titel ‘Zand erover’ al doet vermoeden. Soms grappig, soms gezocht, vaak vindingrijk. Elvis in Coevorden tegenkomen is erg leuk, De Zwerfkei en De Maanlanding lijken net korte verhalen, maar zijn daarom niet minder leuk om te lezen. Herman Brood komt nog een keer voor in het gedicht Zorgvlied.

Mooie gedichten, al zijn ze zeker niet vrolijk makend.

Een voorbeeld:

grafschrift

nu ik,
straks jij

Nummer: 06-005
Titel: Zand erover
Auteur: Bart Chabot
Taal: Nederlands
Jaar: 2003
# Pagina’s: 84 (683)
Categorie: Poëzie
ISBN: 90-388-1416-X
3 uitgelezen boek| doorbladeren

[18 Jan 2006|04:29pm]

broodje_schaap
Wij vroeger?
Wij hadden geen designersdrugs of danspillen nodig om uit onze bol te gaan. Wij wilde helemaal niet uit onze bol gaan, laat staan uit ons dak. Van de wereld geraken wilden wij al helemaal niet, tevreden als wij waren met die jaren vijftig van de vorige eeuw.
Hoe beschreven wij toentertijd een geslaagde dansavond? Als een knalfuif. Knalfuiven waren avonden vol gezond plezier en vrolijke kameraadschap, waarop allen aan het plafond van hun genot zaten, maar niemand echt uit zijn dak ging.
Waar zou dat trouwens van hebben gemoeten? Van de cola? Door de singles van Louis Prima? Soms door middel van het halve pakje mentholsigaretten, dat de brutaalste van de twee zusjes bij wie thuis het feest werd gehouden in de woonkamer uit de bovenste dressoirlade had gelicht? Hoe moesten wij met twintig brave tieners flippen op de tegen twaalven uit de ouderlijke kelder tevoorschijn getoverde fles advocaat?

Maar nu lees lees ik in een popvakblad dat de danspil MDMA, ook wel Exstacy of Adam genoemd, in populariteit voorbij is gestreefd door de designersdrug MDEA, oftewel Eve. Wie nu nog danst op gabber house met een paar methyleendioxymethamfetaminepillen achter de kiezen, die loopt wanhopig achter.
De trend is immers happy house met MDEA-methyleendioxymethamfetamine, of desnoods energieke techno plus MDA.

uit Kees van Kooten: alle modernismen ooit
doorbladeren

Nederlands-lezende website? [13 Jan 2006|01:03pm]

mobiletash
Weet iemand toevallig of er ook websites zijn over het Nederlands literatuur? Er zijn een paar websites die hele Engelstalige boeken online hebben, bestaat dat in de nl www's ook?
1 uitgelezen boek| doorbladeren

André Manuel – Het tragische einde van de Nederlander zoals wij hem kennen (05-064) [30 Dec 2005|05:07pm]

gerbie
André Manuel – Het tragische einde van de Nederlander zoals wij hem kennen (05-064)

Manuel is vooral bekend als cabaretier, minder bekend als zanger, is elke week bij de IKON te horen als columnist, maar schrijft ook. Ooit gaf hij al in eigen beheer een boekje uit, voor zijn doorbraak als cabaretier, dit boek zal dus wel gelden als zijn officieel debuut.

Het verhaal is simpel. De televisie heeft nog maar een stap over in de onmetelijke stupiditeit, live iemand ter dood veroordelen. De uitverkorene is Joop K. een kanariehouder uit het oosten van het land. Wij (de lezers) volgen hem in zijn laatste maanden, maar lezen ook hoe het zover kwam.

Manuel’s gedachten zijn goed te volgen, zoals hij in zijn programma’s (en columns) ook geen blad voor zijn mond neemt, is hij in dit boek ook duidelijk. De wereld is niet echt een leuke plek om te wonen, er gaat van alles fout. Daar trapt Manuel graag tegen aan.

Aan de andere kant verbaas ik me over zijn gebrek aan verbeelding. Voor iemand die al vele programma’s heeft geschreven, die prachtige liedjes schreef, sommige onovertroffen in het Nederlands (In ons dorp, Kraaien), vele CD’s zonder problemen vulde, laat Manuel in dit boek te weinig zien. Hij gebruikt vele, soms zelfs beschamende, details uit zijn eigen leven, alsof hij nog steeds bezig is af te rekenen met zijn verleden, zijn familie, zijn geboortedorp. Terwijl het daar in dit boek niet echt om gaat.

De vorm, vele (220!), soms extreem korte, hoofdstukken, heeft als voordeel in ieder geval dat het eenvoudig leest. Aan de andere kant ga je je afvragen of de hoofdpersoon aan het woord is, of dat de schrijver zelf even een terzijde pakt. Op het podium eenvoudig te volgen, in het boek verwarrend. Sommige hoofdstukjes lijken mij overbodig, al zal hij er zeker wel een bedoeling bij hebben gehad.

Goed boek, maar niet goed genoeg voor iemand met zijn talent.

Nummer: 05-064
Titel: Het tragische einde van de Nederlander zoals wij hem kennen
Auteur: André Manuel
Taal: Nederlands
Jaar: 2004
# Pagina’s: 198 (12262)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-5000-558-6
doorbladeren

Tommy Wieringa – Joe Speedboot (05-060) [07 Dec 2005|09:18pm]

gerbie
Tommy Wieringa – Joe Speedboot (05-060)

Wieringa heeft het slim aangepakt. Naar verluid heeft hij zijn vrienden, kennissen en familie allemaal naar boekwinkels gestuurd om te vragen naar dit boek. Binnen no-time hadden alle gerenommeerde boekhandels stapels besteld. Het recept voor een bestseller.

Toch was het niet alleen hype, ook de recensies waren goed. Toen bleek dat Tommy en ondergetekende de geboorteplaats delen, was ik overstag. Ik wilde weten waarom Joe Speedboot (leuke boektitel) zo populair is geworden.

Halverwege het boek vroeg ik me af of ik niet per ongeluk een kinderboek zat te lezen. Of ben ik onbewust op een trend gebotst? Na DBC Pierre nu weer Tommy Wieringa, kinderboeken die per ongeluk bij de volwassen literatuur zijn terecht gekomen. Is het zo dat volwassenen na het lezen van Harry Potter geen echte boeken meer kunnen lezen?

Hoe dan ook, het boek las lekker weg. Dat kun je als een compliment aan de schrijver zien, aan de andere kant heb ik toch de indruk dat het een gebrek aan diepgang was. Voor mij is Joe Speedboat een leuk boek, maar niet meer dan een dat, geschikt voor de boekenlijst van 5 Havo, al zal ook menig VMBO-er dit boek leuk vinden. Alhoewel, VMBO-ers die lezen, die bestaan toch nauwelijks meer?

Het verhaal over de drie opgroeiende vrienden en de bevallige Zuid Afrikaanse PJ kabbelt niet, er gebeurt genoeg om niet te vervelen. Joe Speedboot is misschien wel een metafoor die ik nooit echt heb begrepen, Fransje is een interessante hoofdfiguur. Kortom, ik blijf duale gevoelens houden bij dit boek. Misschien moet ik helemaal niet zo moeilijk doen. Gewoon zeggen dat het een leuk verhaal is. Ik betwijfel of ik het over 3 jaar kan navertellen. Dat dan weer wel.

Nummer: 05-060
Titel: Joe Speedboot
Auteur: Tommy Wieringa
Taal: Nederlands
Jaar: 2005
# Pagina’s: 316 (11635)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-234-1433-0
5 uitgelezen boek| doorbladeren

navigation
[ viewing | most recent entries ]
[ go | earlier ]